Oskrzeliki końcowe

[Głosów:0    Średnia:0/5]

Oskrzeliki końcowe stanowią pięć następnych generacji. Średnica ich wynosi od 1 do 0,5 mm. Są one wysłane początkowo nabłonkiem walcowatym orzęsionym, z pojedynczymi komórkami kubkowymi oraz rezerwowymi. W oskrzelikach bardziej dystalnych nabłonek staje się sześcienny, zmniejsza się nieco liczba rzęsek, a komórki kubkowe są coraz rzadziej spotykane. Dzięki ruchowi rzęsek cząsteczki, które dotarły aż w obwód płuca, są przesuwane dogłowowo. Dla oskrzelików końcowych charakterystyczne są komórki bezrzęskowe wydzielnicze, zwane dawniej komórkami Clara, od badacza, który je pierwszy dokładnie opisał. Komórki te z reguły są rozproszone pojedynczo w nabłonku pokrywnym i wznoszą się częścią zwróconą ku światłu oskrzelika ponad powierzchnię komórek sąsiednich. Syntetyzują one związki lipoproteinowe i wydzielają je do środowiska płynnego, pokrywającego nabłonek. W ten sposób przyczyniają się do utrzymania ciągłości z wyściół- ką powierzchni nabłonka części oddechowej płuc. Sama wydzielina ma wpływ na napięcie powierzchniowe płynnej wyściółki oskrzelikowej. Oskrzeliki końcowe są zupełnie pozbawione gruczołów śluzowo-surowiczych. Nie mają też błony chrzęstno-włóknistej. Brak ten jest wyrównywany w pewnej mierze przez stosunkowo liczne włókna sprężyste. Oskrzeliki końcowe mają natomiast jeszcze stosunkowo dobrze rozwiniętą mięśniówkę. Śrubowaty układ włókien mięśniowych sprawia, że oskrzeliki końcowe mogą znacznie zwężać swoje światło. Tkanka łączna ściany oskrzelików zawiera stosunkowo liczne komórki zdolne do syntezy zarówno kolagenu, jak i proteoglikanów. Obecne są również fagocyty jednojądrowe pochodzenia monocytarnego. W tkance łącznej oskrzelików znajdują się liczne rozgałęzienia naczyń chłonnych.

Bądź pierwszy, który skomentuje ten wpis

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.


*